از دست دادن دست، فقط از دست دادن یک عضو نیست؛ بلکه از دست دادن استقلال در سادهترین کارهای روزمره است. وقتی دستی در میان نباشد، کارهای کوچکی که هیچکدام به آنها فکر نمیکنیم، به کوههایی بلند تبدیل میشوند. از بستن دکمههای پیراهن و صرف یک وعده غذا، تا در آغوش گرفتن عزیزان و فشردن دست یک دوست. این فقدان، تنها یک محدودیت جسمی نیست؛ بلکه سدی است در برابر بازگشت به محیط کار، تحصیل و حضورِ با اعتمادبهنفس در جامعه.
در ایران، سالانه هزاران نفر به دلیل حوادث کار، تصادفات جادهای یا بیماری، دچار قطع عضو اندام فوقانی میشوند. بسیاری از این افراد، نانآوران خانواده یا جوانانی در آستانه شکوفایی هستند که ناگهان با دنیایی غریبه روبرو میشوند. اگرچه علم امروز به فناوری پروتزهای پیشرفته دست یافته است—دستهایی که با سیگنالهای مغز و عضلات فرمان میگیرند و حرکت میکنند—اما هزینههای سنگین و وارداتی بودن این تجهیزات، آنها را به رویایی دور از دسترس برای خانوادههای کمبرخوردار تبدیل کرده است. این یعنی محرومیت از «تجربه دوبارهی لمس دنیا» تنها به دلیل موانع مالی.
پویش «144دستِ یاری» پاسخی به این رویای ناتمام است. ما بر این باوریم که تکنولوژی نباید یک کالای لوکس باشد، بلکه باید ابزاری برای عدالت و کرامت انسانی باشد. هدف ما در این پویش، بهرهگیری از دانش متخصصان داخلی، تأمین 144پروتز پیشرفته برای 144 انسانی است که ارادهشان فراتر از محدودیتهاست.
ما نمیخواهیم فقط یک دستگاه به آنها بدهیم؛ ما میخواهیم «توانستن» را به آنها بازگردانیم. میخواهیم کاری کنیم که یک پدر دوباره بتواند دست فرزندش را بگیرد، یک صنعتگر به کارگاهش برگردد و یک رویا دوباره جان بگیرد.
دستان شما، میتواند واسطهی این پیوند دوباره باشد. با هر سهم در این پویش، شما تنها به خرید یک قطعه الکترونیکی کمک نمیکنید؛ شما بخشی از انگشتان، مچ و حرکتِ دستی میشوید که قرار است دنیایی را تغییر دهد. بیایید با هم، بنبستِ ناتوانی را به بزرگراهِ استقلال تبدیل کنیم.
